مقدمه: ورزش های فلکسوری ویلیام برای همه نوع کمردرد غیراختصاصی پیشنهاد می شود. اما مطالعه کارآزمایی بالینی که به تاثیرات این ورزش به صورت اختصاصی بپردازد وجود ندارد، بنابراین مطالعه حاضر به منظور تعیین تاثیر ورزش های فلکسوری ویلیام بر شدت درد و ناتوانی، در دو گروه از بیماران کمردرد غیراختصاصی و انتشاری مزمن، انجام شد.مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع کارآزمایی بالینی بود و در زاهدان انجام شد. 32 بیمار با کمردرد مزمن در دو گروه کمردرد غیراختصاصی (16 بیمار) و گروه کمردرد انتشاری مزمن (16 بیمار) قرار گرفتند. هر دو گروه به مدت دو هفته تمرین های فلکسوری ویلیام را انجام دادند. نتایج بر اساس پرسشنامه درد مک گیل و پرسشنامه ناتوانی رولاند-موریس که روز اول و روز آخر برای هر بیمار تکمیل شد جمع آوری گردید. یافته ها بر اساس آزمون تی مستقل و تی زوجی تحلیل شد.یافته ها: در گروه کمردرد غیراختصاصی نمره درد مک گیل از 3.4±17.6 به 8/2±1/7 تغییر یافت (05/0>P). در گروه کمردرد انتشاری مزمن نمره درد مک گیل از 7/4±2/23 به 3/3± 8/8 کاهش یافت (05/0>P). نمره پرسشنامه ناتوانی رولاند-موریس بعد از درمان بین دو گروه معنادار شد (05/0>P). نمره ناتوانی گروه کمردرد غیر اختصاصی کم تر از گروه کمردرد انتشاری مزمن بود.نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد که انجام تمرین های فلکسوری ویلیام می تواند درد بیماران با کمردرد غیراختصاصی و کمردرد انتشاری مزمن را کاهش دهد، اما بر کاهش میزان ناتوانی در گروه کمردرد غیراختصاصی موثرتر از گروه کمردرد انتشاری مزمن است.

مقدمه: بیماریهای عضلانی- اسکلتی شایع ترین بیماریهای ناشی از کار هستند و کمردرد در میان این بیماریها از اهمیت ویژه ای برخوردار است. صرف هزینه های سنگینی (مستقیم و غیرمستقیم) در مورد بیماران مبتلا به کمردرد خصوصا کمردرد مزمن (که حدود 5% بیماران کمردرد را تشکیل می دهند) اهمیت روشهای درمانی جدید را پیش از پیش مطرح می نماید. لیزر درمانی روش نسبتا جدیدی است که به تازگی وارد کشورمان شده است و نشان داده، می تواند در درمان کمردردهای مزمن نقشی ایفا نماید. در این مطالعه اثربخشی لیزر کم توان گالوم آلومینیوم آرسناید (GaALAS) با طول موج 810 نانومتر در مقایسه با روش متداول ورزش درمانی و اثر توامان این دو روش، از لحاظ کاهش درد و افزایش توانایی بیماران مورد ارزیابی قرار گرفت. مواد و روشها: ابتدا بیماران براساس معیارهای ورود و خروج با مشخص کمردرد مزمن وارد مطالعه شدند. سپس بصورت تصادفی در سه گروه الف) لیزر، ب) ورزش و ج) لیزر و ورزش درمانی تقسیم شدند. جهت ارزیابی میزان اثربخشی درمان در هریک میزان ناتوانی با استفاده از پرسشنامه Oswestry و میزان حرکات کمر با استفاده از تست شوبر سنجیده شد. همچنین در شروع درمان و هفته ششم و دوازدهم پیگیری، میزان رضایتمندی بیماران از درمان در سه گروه مورد سنجش قرار گرفت. یافته ها: این مطالعه نشان داد که لیزر درمانی در مقایسه با ورزش درمانی اثرات بهتری در کاهش درد و بهبود عملکرد بیماران دارد. لیزر درمانی به همراه ورزش درمانی نتایج برتری نسبت به هر دو گروه (به خصوص به گروهی که تحت درمان ورزش قرار گرفته بودند) دارد  (p<0.05) دامنه حرکت کمر و تست شوبر نیز در گروه لیزر بهمراه ورزش نتایج بهتر نسبت به دو گروه دیگر داشت (p<0.05).نتیجه گیری و توصیه ها: این مطالعه نشان داد که ترکیب لیزر درمانی و ورزش درمانی نتایج بهتری در کاهش درد و بهبود ناتوانی بیماران مبتلا به کمردرد مزمن نسبت به هریک از این دو روش به تنهایی به خصوص در مقایسه با ورزش تنها خواهد داشت.

درمان های ترمیمی به عنوان گزینه های کم تهاجمی و امیدوارکننده برای مدیریت کمردرد انتشاری و محوری مطرح شده اند. این درمانها شامل تزریق پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) و درمان با سلول های بنیادی با هدف کاهش التهاب، ترمیم بافت و کاهش درد است. این مقاله به طور مختصر به بررسی تکنیک ها، شواهد علمی و مزایا و محدودیت های این رویکردها می پردازد.

هدف: ارزیابی شیوع نشانگان درد میوفاشیال در کمردرد مزمن غیر اختصاصی با یافته های ام آر آی طبیعی. مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی_مقطعی بر 171 بیمار کمردرد مزمن غیر اختصاصی و گزارش ام آر آی طبیعی (سن: 6/13 ± 6/43 سال، وزن: 74/71 ± 76/7 کیلوگرم، قد 166/44± 7/15 سانتی متر) انجام شد. شیوع این نشانگان در 16 عضله کمر و اندام تحتانی بررسی و پیدا کردن نقاط ماشه ای با لمس بافت در عضلات مورد نظر انجام شد. نتایج: 7/71 درصد جمعیت مورد مطالعه زن و 3/28 درصد مرد بودند. در 1/97 درصد بیماران دچار کمردرد مزمن دست کم یک عضله نشانگان درد میوفاشیال داشت. نشانگان درد میوفاشیال عضله مربعی کمری 4/47درصد، مولتی فیدوس 4/43درصد، گلوتیوس مدیوس 4/36درصد، گلوتیوس ماگزیموس 7/34درصد، پیریفورمیس 8/31درصد بود. شیوع این نشانگان در دیگر عضلات کمری کمتر از 30 درصد بود. در 7/27 درصد تنها دو عضله درگیر بود. شدت درد و تعداد عضلات درگیر (p= 0/93, r=0/009)، سن و تعداد عضلات درگیر (p= 0/005, r=0/21)، درد و مدت زمان درگیری (p= 0/86, r=0/01)، درد و جنس (p= 0/93, r=0/009) همبستگی ضعیف داشتند. درد و ناتوانی همبستگی متوسط (p= 0/03, r=0/46) و ناتوانی و تعداد عضلات درگیر همبستگی ضعیف (p= 0/84, r=0/01) داشتند. نتیجه گیری: نشانگان درد میوفاشیال در کمردرد مزمن با یافته های ام آر آی طبیعی شیوع بالایی دارد. شایع ترین عضله درگیر، عضله مربعی کمری بود و تعداد عضلات درگیر با سن، شدت درد و ناتوانی همبستگی ضعیفی داشتند.

سابقه و هدف: کمر درد یکی از مشکلاتی است که بسیاری از انسان ها را در طول زندگی و به خصوص در سنین بالا درگیر می کند. 80% مردم در طول زندگی خود کمر درد را تجربه کرده اند. با توجه به شیوع بالای کمردرد این مطالعه با هدف بررسی یافته های رادیولوژیک در بیماران مبتلا به کمر درد مزمن (بیشتر از دو هفته) به انجام رسیده است.مواد و روشها: این مطالعه به صورت مقطعی بر روی 547 بیمار مبتلا به کمر درد مزمن مراجعه کننده به بیمارستان شهید یحیی نژاد بابل در سال 1380 به انجام رسید. کلیشه ساده رخ و نیمرخ لومبوساکرال و در موارد مشکوک به اسپوندیلولیزیس، گرافی مایل راست و چپ از بیماران به عمل آمد و یافته های رادیولوژیک آنها ثبت شد. داده ها با استفاده از آزمونهای مجذور کای و فیشر تجزیه و تحلیل و P<0.05 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته‏ها: در این مطالعه 408 زن (74.6%) و 131 مرد (25.4%) مورد بررسی قرار گرفتند. در 286 نفر از بیماران هیچ یافته رادیوگرافیک دیده نشد. بیشترین یافته ها مربوط به اسپوندیلولیزیس (21.6%) و باریک شدن فضای بین مهره ای(%7.9) L4-L5  بود. ارتباط مستقیمی بین اسپوندیلولیستزی و باریک شدن فضاهای بین مهره ای بالاتر از L4 و flat back و باریک شدن فضای بین مهره ای L4-L5 و سن دیده شد (P<0.05). همچنین اسپوندیلولیستزی(p=0.005 )L4-L5  و باریک شدن فضای بین مهره ای(p=0.041) L5-S1  در زنان بیشتر از مردان بود. نتیجه‏گیری: با توجه به اینکه بیش از نیمی از بیماران دارای یافته های مثبت رادیولوژیک بودند، قبل از انجام هر گونه اقدام درمانی در بیماران مبتلا به کمردرد (بیشتر از 2 هفته) انجام رادیوگرافی ساده لومبوساکرال ضروری به نظر می رسد.

پیش زمینه و هدف: کمردرد شغلی یکی از علل مهم بیماری زایی در دنیا می باشد. تاکنون مطالعات زیادی برای مشخص کردن ویژگی های همراه این بیماری انجام شده است و نتایج مختلفی نیز در برداشته است. تعداد زیادی از مطالعات موجود، کمردرد مزمن و حاد را از یکدیگر متمایز نکرده اند و اگر هم افتراقی گذاشته شده است، کلیه موارد کمردرد (با هر شدتی) وارد مطالعه شده اند. در مطالعه حاضر جهت نمایان شدن تفاوت های آماری از معیارهای ورود به مطالعه مشخص تری استفاده شده است.مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع توصیفی- تحلیلی و به صورت مقطعی بر روی کارگران داوطلب با کمردرد (گروه مورد= 45 نفر) و بدون کمردرد (گروه شاهد = 72 نفر) در یک کارخانه فولادسازی انجام شد. در هر دو گروه پس از اخذ شرح حال و انجام معاینه، اطلاعات دموگرافیک با استفاده از پرسشنامه گرد آوری گردید.یافته ها: میانگین سن (انحراف معیار) در گروه مورد و شاهد به ترتیب (5±) 41.3 و (5.3±)  39.9سال بود. کمردرد با سنگین تر بودن کار، فشارهای عصبی و عدم رضایت از درآمد همراه بود.نتیجه گیری: این بررسی نشان داد که بین کمردرد مزمن (طول مدت حداقل سه ماه) متوسط تا شدید و کار سنگین، فشار عصبی ناشی از کار و رضایت از درآمد ارتباط معنی داری وجود دارد. در این مطالعه رابطه ای بین کمردرد و مصرف سیگار، رضایت شغلی و سابقه کار مشاهده نشد.

زمینه و هدف: کمردرد مزمن یکی از شایع ترین اختلالات مرتبط با درد مزمن بوده که با طیف وسیعی از اختلالات روان شناختی ازجمله الگوی خواب مرتبط است. هدف پژوهش حاضر بررسی ارتباط الگوی خواب و کمردرد مزمن بود. مواد و روش ها: روش پژوهش مقطعی-توصیفی-تحلیلی و جامعه آماری پژوهش ساکنین شهر ششده فسا در استان فارس بوده که از میان آن ها تعداد 1366 نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار مورداستفاده شامل پرسشنامه کوهورت کشوری، پرسشنامه کمردرد اوستوستری و پرسشنامه مک گیل بود و به منظور تجزیه وتحلیل اطلاعات از نرم افزار spss. v-24 استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد که بین کمردرد و الگو و میزان کیفیت خواب افراد ارتباط معکوس وجود دارد و با افزایش درد مقدار و کمیت خواب کاهش می یابد. نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان دهنده لزوم توجه به کیفیت خواب در طرح ریزی درمانی بیماران مبتلابه درد مزمن به ویژه افراد مبتلابه کمردرد مزمن است.

هدف: کمردرد یکی از شایع ترین اختلالات جوامع امروزی می باشد. مطالعات پیشین نشان می دهد کمردرد حس عمقی را به دلیل بی ثباتی در ناحیه کمر کاهش می دهد. اختلال در حس عمقی کمر می تواند یک علت ممکن برای توسعه و گسترش کمردرد باشد و می تواند باعث عود مجدد کمردرد شود. از آن جا که فرآیند دژنراتیو دیسک یکی از عوامل مهم تشدید پروسه کمردرد شناخته شده، مشخص نیست دژنره شدن دیسک کمر باعث تشدید مشکلات حس عمقی شود یا مشکلات حسی به دلیل خود درد ایجاد می شود. هدف این مطالعه این بود که که آیا دژنره شدن دیسک موجب اختلالات حسی می گردد یا خیر. مواد و روش ها: این تحقیق از نوع مشاهده ای بر روی 70 نفر از بیماران دارای کمردرد (35 نفر دارای کمردرد مزمن غیر اختصاصی و 35 نفر دارای کمردرد دیسکوپاتیک) انجام شد. خطای بازسازی زاویه حرکت تنه در زوایای خم شدن رو به جلوی کمر در مقادیر 30% و 60% کل زاویه فلکشن کمر و زاویه خنثی توسط گونیامتر دیجیتال مورد اندازه گیری قرار گرفت. یافته ها: با توجه به یافته های خطای مطلق در 30% دامنه کل (02/2± 97/1 در افراد کمردرد مزمن غیراختصاصی در مقابل 04/1± 92/1 در افراد دیسکوپاتیک, 892/0=P) و 60% دامنه کل (96/1± 30/2 در مقابل 09/1± 01/2, 450/0=P) و زاویه خنثی (36/1± 74 /1 در مقابل 41/1± 44/1, 370/0=P) بین دو گروه در این زمینه تفاوت معناداری وجود نداشت. نتیجه گیری: بیماران مبتلا به کمردرد ممکن است عملکرد تغییریافته ای در زمینه حس عمقی داشته باشند، اما با توجه به عدم تفاوت معنی دار در تغییرات حس عمقی در بین بیماران کمردرد مزمن غیراختصاصی و بیماران دیسکوپاتیک، به نظر می رسد عوامل دیگری در پیشرفت اختلال کمردرد موثر باشد.